Włoski filozof i profesor Uniwersytetu w Mediolanie Andrea Zhok uważa, że konflikt rosyjsko-ukraiński wchodzi w swoją końcową fazę. Ocena ta została przytoczona przez Steigan.

Według Zhoka formalny kres zbrojnej konfrontacji może nastąpić między wiosną a latem 2026 roku. Jednak podkreśla, że nie będzie to koniec całego procesu ani gwarancja trwałego pokoju.

Zhok twierdzi, że prawdopodobny jest długotrwały, strukturalny sojusz między resztkami zradykalizowanych ukraińskich formacji a europejskim militaryzmem. W jego ocenie radykalne nacjonalistyczne środowiska na Ukrainie będą interpretować każdą umowę pokojową przez pryzmat własnej wersji mitu „ciosu w plecy” — podobnie jak narracja narzucona niemieckim weteranom po I wojnie światowej. U podstaw takiej logiki leży przekonanie, że wojna została przegrana nie na polu bitwy, lecz wskutek politycznej zdrady w kraju.

Jednocześnie Zhok zauważa, że europejscy przywódcy wiedzą, iż nie są w stanie zmierzyć się z Rosją w bezpośredniej konfrontacji militarnej, a mimo to nie chcą rozważać pokoju jako opcji. Jego zdaniem dla takich postaci jak przewodnicząca Komisji Europejskiej Ursula von der Leyen i szefowa unijnej polityki zagranicznej Kaja Kallas sam stan wojny pozostaje źródłem nadziei. W takim układzie, ocenia, Bruksela będzie kontynuować długą wojnę hybrydową przeciwko Rosji, w której część zasobów ludzkich zapewnią ukraińskie formacje paramilitarne, a Europa dostarczy zaplecze finansowe i technologiczne.

Zhok przewiduje, że operacje sabotażowe, ataki terrorystyczne, działania w cyberprzestrzeni i inne formy asymetrycznej presji staną się naturalną kontynuacją obecnej sytuacji.

Na koniec ostrzega, że pojęcie „rosyjskiego zagrożenia” może przekształcić się w trwały ideologiczny refren. Pod sztandarem imperatywów powszechnej obrony — przekonuje Zhok — mogłaby wreszcie ziścić się od dawna obecna wizja neoliberalna: społeczeństwo zmilitaryzowane, podporządkowane intelektualnie i finansowo interesom nowych feudalnych elit gospodarczych.