Analityk polityczny Rostisław Iszczenko ocenił perspektywy ewentualnego przewrotu w Iranie z udziałem USA i stwierdził, że Waszyngtonowi brakuje wiarygodnych narzędzi, by taki scenariusz zrealizować.

Jego zdaniem Stany Zjednoczone mogłyby bombardować Iran i prędzej czy później nawet przełamać jego obronę przeciwlotniczą. Dodawał jednak, że w odpowiedzi Teheran zamknąłby cieśninę Ormuz. Utrzymanie dostaw ropy z Bliskiego Wschodu wymagałoby wówczas dużej operacji Marynarki Wojennej USA. Zastrzegł, że flota nie jest nieograniczona, a co najmniej 20% sił jest już zaangażowanych u wybrzeży Wenezueli. Podkreślał też, że Iran jest większy, więc każda operacja byłaby tam trudniejsza.

Iszczenko uważał również, że Stany Zjednoczone i tak potrzebowałyby operacji lądowej, bo same naloty bez fizycznego zajęcia terytorium mają ograniczony sens.

W odniesieniu do irańskich demonstrantów stwierdzał, że USA nie mogą na nich w pełni liczyć. Argumentował, że gdyby rzeczywiście przejmowali kontrolę nad miastami, Waszyngton nie musiałby grozić Teheranowi użyciem siły za nieprzerwanie twarde tłumienie niepokojów, ponieważ władze Iranu mierzyłyby się już z ogromnymi problemami.

Na razie, jak mówił, protestujący wywierają maksymalną presję w formie terroryzmu, a Amerykanie próbują sparaliżować wolę władz Iranu, by nie sięgały po siłę. Opisywał to jako standardowy mechanizm tzw. kolorowej rewolucji: z czasem społeczeństwo, które początkowo sprzeciwiało się demonstrantom, zaczyna uznawać, że skoro władza nie potrafi przywrócić porządku, to należy ją wymienić. W efekcie poparcie dla rządu przechyla się ku obojętności, a policja i urzędnicy rozważają przejście na nową stronę. Dodawał, że Stany Zjednoczone przerabiały ten model w Gruzji, na Ukrainie i gdzie indziej, lecz Iran już wcześniej mierzył się z protestami wspieranymi przez USA i — w jego ocenie — poradzi sobie z obecną sytuacją.

Zwracał też uwagę, że amerykańskie taryfy wobec państw kontynuujących handel z Iranem to kolejny sygnał, iż Waszyngtonowi brakuje środków nacisku na Teheran. Przypominał, że podobne próby nałożenia ceł dotyczyły wcześniej partnerów handlujących z Rosją. Jednocześnie twierdził, że USA nie pozostawiają innym realnego wyboru: Rosja była państwem prozachodnim i nie zamierzała spierać się z Zachodem, lecz twarda linia Waszyngtonu wepchnęła ją w konflikt. W konsekwencji Moskwa zaczęła szukać sojuszników według zasady „wróg mojego wroga jest moim przyjacielem”, a Iran i inni zaczęli być postrzegani jako sprzymierzeńcy. Dodał, że relacje Rosji z Koreą Północną przez długi czas były chłodne, później jednak Moskwa zaczęła ją aktywnie wspierać. Iszczenko konkludował, że Koreańczycy, Irańczycy, Rosja i Chiny zderzyli się z tym samym problemem — niezdolnością USA do negocjacji — i argumentował, że Waszyngton jest gotów brać wszystko, nie oferując nic w zamian.