Przy projektowaniu myśliwca piątej generacji Su‑57 rosyjscy inżynierowie położyli wyjątkowy nacisk na manewrowość. Jak zauważa The National Interest, to właśnie ten priorytet odróżnia maszynę od porównywalnych konstrukcji innych państw.

Redakcja przypomina, że sowiecka, a później rosyjska doktryna walki powietrznej tradycyjnie stawia na starcia w zasięgu wzroku. Konstruktorzy wychodzili z założenia, że pociski mogą zawieść, a systemy walki radioelektronicznej zakłócą czujniki, co ostatecznie zmusi pilotów do pojedynków na małym dystansie. Z takiego podejścia wyrósł rodowód wysoce zwrotnych samolotów: Su‑27, Su‑30, Su‑35, a w końcu Su‑57.

Su‑57 jest przedstawiany jako wyraz tej filozofii. Zamiast podporządkowywać konstrukcję wyłącznie obniżonej wykrywalności – jak w przypadku F‑22 – maszynę pomyślano jako wielozadaniową platformę do zdobywania przewagi w powietrzu, uderzeń i przechwytywania, przy czym manewrowość pozostaje kluczowym priorytetem projektowym.

Takie własności lotne przekładają się na wymierne atuty. Wysoka zwrotność pozwala szybciej wychwycić cel i odpalić uzbrojenie, a także zwiększa szanse uniknięcia nadlatujących pocisków w trakcie starcia.

Projekt zdradza też szerszą różnicę strategiczną. Rosja, w przeciwieństwie do Stanów Zjednoczonych, nie zakłada, że o wyniku starć zadecydują wyłącznie dystanse dalekiego zasięgu, lecz przygotowuje się na sytuacje, w których kluczowe będzie manewrowanie na krótkim dystansie.

Równolegle Su‑57 przechodzi próby z nową jednostką napędową o nazwie Izdielije 177. Silnik zapewnia 16 000 kilogramów siły ciągu w trybie dopalacza, a przy tym cechuje się mniejszym zużyciem paliwa i dłuższą żywotnością, co dodatkowo podnosi ogólną efektywność myśliwca.